Me, Mindert en Parelli

mindert hilda 2.3 mindert 4 mindert pedestal
Moandei komt Mindert wer thús. In bysûnder leaf en galant hynder. Hie er in man west dan soe er de doarren foar my iepen hâlde, blommen foar my keapje en de stoel foar my oanskowe. Mar stel dat der eat aakliks wêze soe, sa as bygelyks in plestik pûdsje dat omheech waait op ‘e dyk of noch slimmer, in blêdsje yn ‘e beam dat risselet … dan soe er der gau fan trochgean en my net beskermje foar dat gefaar.

Dus gong er lêst mei my op ‘e kletter doe’t der twa fan dy freeslike geweldiedige meunsters op race-fytsen achter ús oansieten. Alles bêst, mar hy lit him fansels net opfrette en dat ik op syn rêch siet, wie bysaak. Mar dêr tocht ik oars oer. Ik bin gjin doldryst jong frommes mear fan 16 jier en seach de needsaak der wol fan yn om mei him op kursus te gean. Want sa rêstich as ik fan him waard as er gewoan thús wie, sa nerveus waard ik betiden fan him as we de dyk út wiene. Myn oare hynders kinne ek wol skrikke, likegoed we dat sels ek kinne. Dat is in momint en dan is it wer oer. Mar Mindert stie faak ûnder in soarte fan heechspanning en dat wie nij foar my. Ik wist net hoe’t ik dêr mei omgean moast.

Ik wie altyd al ynteressearre yn Parelli. It is in ‘way of live’ mei hynders. Je binne mei je hynder dwaande mar eins mear mei jesels. It hat alles te krijen mei respekt en liederskip sûnder eangst en geweld. It is konfrontearjend en betiden hiel dreech omdat je ynearsten lang net alles begripe. Mar no begryp him better, ik kin syn lichemstaal better lêze en hy krijt hieltyd mear fertrouwen yn my. Der bart geastlik ek in soad mei it hynder. Se krije ferantwurdlikheid en moatte neitinke.

Mindert wie hiel skeptysk as der wat fan him frege waard. Dan bouwde er sa’n spanning op en siet er al gau op de adrenaline. Hy kin de karre net allinnich lûke, hy hat stipe nedich. We hawwe in hiele soad grûnoefeningen dien, bassearre op de ‘7 games’. No sit ik yn it seal en meitsje we in begjin mei de ûntspanning as ik op him ryd. Ik ha him ek noch mar sûnt oktober en wy hawwe alle tiid. ‘Take the time it takes so it takes less time,’ seit Pat Parelli en: ‘Find out what happens before what happens happens.’

Mindert stiet yn Makkingea by Eef Veenstra. Sy is Parelli-ynstruktrise en hat in prachtich plak foar de hynders mar ek foar de kursisten. Fakkundich, gastfrij en alles bart mei respekt, sawol foar minsk as bist. Der wurdt net raast, skopt of slein. We meie net iens klakke mei de tonge. It draait allegear om de goede kommunikaasje en om it karakter dat dyn hynder hat. Ik sit yn in groepke mei twa oare froulju en we hawwe trije hiele ferskillende hynders, dus de oanpak is dan faak ek krekt wat oars. In hynder as Mindert hat tiid nedich, wylst in oar hynder wer mear útdaging nedich hat. Us Parelli-avontoer yn Makkingea is nei dizze wiken noch lang net ôfrûn mar ik bin al bliid dat er wer thús komt.

Nederlandse versie:

Maandag komt Mindert weer thuis. Een bijzonder lief en galant paard. Zou hij een man zijn, dan hield hij de deuren voor me open, kocht hij bloemen en zou hij de stoel voor me aanschuiven. Maar stel dat er iets engs zou zijn, zoals bijvoorbeeld een plastic zakje dat omhoog waait op de weg of nog erger, een blaadje aan de boom dat ritselt … dan zou hij er snel vandoor gaan en mij niet beschermen voor dat gevaar.

Dus ging hij laatst met mij op de loop toen er twee vreselijke gewelddadige monsters op racefietsen achter ons aanzaten. Alles best, maar hij laat zich natuurlijk niet opvreten en dat ik op zijn rug zat, was bijzaak. Maar daar dacht ik anders over. Ik ben geen doldrieste jonge meid meer van 16 jaar en zag de noodzaak er wel van in om met hem op cursus te gaan. Want zo rustig als ik van hem werd als hij gewoon thuis was, zo nerveus werd ik vaak van hem als we op pad waren. Mijn andere paarden kunnen ook wel schrikken, net zoals we dat zelf ook kunnen. Dat is een moment en dan is het weer voorbij. Maar Mindert stond vaak onder een soort van hoogspanning en dat was nieuw voor mij. Ik wist niet hoe ik daar mee om moest gaan.

Ik ben altijd al geïnteresseerd geweest in Parelli. Het is een ‘way of live’ met paarden. Je bent met je paard bezig, maar eigenlijk meer met jezelf. Het heeft alles te maken met respect en leiderschap zonder angst en geweld. Het is confronterend en vaak ook moeilijk omdat je eerst lang niet alles begrijpt. Maar nu snap ik Mindert beter, kan ik zijn lichaamstaal beter lezen en hij krijgt steeds meer vertrouwen in mij. Er gebeurt geestelijk ook veel met het paard, ze krijgen verantwoordelijkheid en moeten nadenken.

Mindert was sceptisch als er wat van hem werd gevraagd. Dan bouwde hij zo’n spanning op en zat hij al gauw op de adrenaline. Hij kan de kar niet alleen trekken, hij heeft steun nodig. We hebben veel grondoefeningen gedaan, gebaseerd op de ‘7 games’. Nu zit ik in het zadel en maken we een begin met de ontspanning als ik op hem rijd. Ik heb hem ook nog maar sinds oktober en we hebben alle tijd. ‘Take the time it takes so it takes less time,’ zegt Pat Parelli en: ‘Find out what happens before what happens happens.’

Mindert staat in Makkinga bij Eef Veenstra. Zij is Parelli- instructrice en heeft een prachtige plek voor de paarden maar ook voor de cursisten. Vakkundig, gastvrij en alles gebeurt met respect, zowel voor mens als dier. Er wordt niet geschreeuwd, geschopt of geslagen. We mogen niet eens klakken met de tong. Het draait allemaal om de goede communicatie en het karakter wat je paard heeft. Ik zit in een groepje met twee andere dames en we hebben drie hele verschillende paarden, dus de aanpak is vaak ook net iets anders. Een paard zoals Mindert heeft tijd nodig, terwijl een ander paard weer meer uitdaging nodig heeft. Ons Parelli-avontuur in Makkinga is na deze weken nog lang niet afgelopen maar ik ben wel blij dat hij weer thuiskomt.