Twadde priis mei de IFKS!!

DSCF4136-001
Nei in prachtige en gesellige wike is De Jonge Jan 2e wurden. De Wylde Wytse is kampioen wurden en it Eastermarder skûtsje tredde. It wie wer spannend oant de lêste dei en it wie in sportive striid!

DSCF4136-001
Nei in prachtige en gesellige wike is De Jonge Jan 2e wurden. De Wylde Wytse is kampioen wurden en it Eastermarder skûtsje tredde. It wie wer spannend oant de lêste dei en it wie in sportive striid!

Drammer

Efkes te winkeljen west yn, lit ús sizze, Burgum. Mei ien fan myn jonges, hy woe graach in nije joggingbroek ha. Dat wy nei de winkel, lit ús sizze, in sportsaak. No kaam ik dêr wol gau ris, altyd handich mei al dy aksjes as je bern sportyf binne, of wêze wolle. Mar it wie my alris opfallen dat dy nije ferkeaper wol hiel goed dramme kin. De earste kear dat ik him trof, stie er mar te eameljen by de kassa oer sokken, want die wiene yn ‘e oanbieding, dy ha se altyd yn ‘e oanbieding. Yn Ljouwert, yn Drachten, dus ek yn Burgum.
‘Nee, bedankt,’ sei ik. Klear dochs, soene je dan tinke. Net dus. Hy bleau mar trochseuren oer dy sokken en dat je eins altyd wol sokken nedich ha en it wie in moaie oanbieding en oft ik it wol seker witst. Ik hie al ‘nee’ sein en hy skeat my kompleet yn it ferkearde kielsgat, mar ja, de bern derby dat ik moast in pedagogysk foarbyld wêze en skodde mei in serene glimk myn holle. Mar ik tocht: ‘Hâld dochs dyn kop te seuren oer dy sokken, idioat!’
Doe’t ik der werris kaam en hy der wie, besocht ik mei in grapke dúdlik te meitsjen dat ik gjin sokken hoegde, mar ik leau net dat dat boadskip oankaam. Hy hat gjin gefoel foar humor. In pear wiken lyn holp er my aardich, sûnder te drammen… oant ik wer by de kassa stie. Want: Hie ik al in paske? Dat paske koste tsien euro, mar dat soene je samar weromfertsjinje want… en dêr gong er wer.
Ik tink altyd dat net in winkel wat om ‘e nocht docht en alles wat se dogge wurde se better fan en ik ha paskes genôch. Wêrom ha se gewoan net ien paske dêr’t bygelyks ‘Burgum’ of ‘Ljouwert’ opstiet en datst dy dan yn alle winkels yn dat plak brûke kinst. Hy stie wer sa te drammen en myn libben wie net kompleet sûnder dat paske en je soene dochs wol gek wêze as je dat paske net kochten, mar ik tocht: ‘Stek dat paske mar yn dyn #*!# en dy sokken helje ik wol by de Zeeman.’ Want dy hie ik doe ál nedich.

No bin ik wolris wat obsternaat, dus it kin ek oan my lizze en we fertsjinje allegear in twadde kâns yn it libben, dat fannewike wiene wy der dus om in joggingbroek. Hylke seach in moaienien, fan Adidas, mar de drammer kaam der al wer by en foardat we itsels betinke koene, hie er ús al bombardearre mei aksjes en we moasten op sa’n boerd sjen dat yn ‘e winkel hinget want dêr kinst alles fan bestelle en úteinlik wiene we better ôf mei in joggingpak want dan hiene we foar deselde priis in fest derby en je soene wol gek wêze as je dat net diene. En mei it paske hiene we nochris 10 persint koarting, want we hiene dochs al sa’n paske?!
Ik seach nochris nei de broek dy’t Hylke moai fûn, mar dy wie net fan in aksje, dus dan wiene we djoerder út, mar as je no eat moai fine? Dêr gong er glêd oan foarby. Ik tocht: ‘Ik moat hjirwei! Ik wurd gek! PMS!’
Dat ik die krekt as seach ik wat oars en rûn hast de winkel út. Ik liet myn bern yn ‘e steek, mar ik hie gjin kar. Oars hiene se him mei in traumahelikopter ôffiere moatten. Doe’t Hylke einlings út syn klauwen ferlost wie, skarrele er mismoedich nei my ta. Hy wist it net en woe wol efkes fierder sjen. Wy rûnen de winkel út en bûten suchte er djip. ‘Ik waard gek fan dy man, mem!’ sei er. ‘Ik wist op it lêst hielendal net mear wat ik eins ha woe.’

Efkes te winkeljen west yn, lit ús sizze, Burgum. Mei ien fan myn jonges, hy woe graach in nije joggingbroek ha. Dat wy nei de winkel, lit ús sizze, in sportsaak. No kaam ik dêr wol gau ris, altyd handich mei al dy aksjes as je bern sportyf binne, of wêze wolle. Mar it wie my alris opfallen dat dy nije ferkeaper wol hiel goed dramme kin. De earste kear dat ik him trof, stie er mar te eameljen by de kassa oer sokken, want die wiene yn ‘e oanbieding, dy ha se altyd yn ‘e oanbieding. Yn Ljouwert, yn Drachten, dus ek yn Burgum.
‘Nee, bedankt,’ sei ik. Klear dochs, soene je dan tinke. Net dus. Hy bleau mar trochseuren oer dy sokken en dat je eins altyd wol sokken nedich ha en it wie in moaie oanbieding en oft ik it wol seker witst. Ik hie al ‘nee’ sein en hy skeat my kompleet yn it ferkearde kielsgat, mar ja, de bern derby dat ik moast in pedagogysk foarbyld wêze en skodde mei in serene glimk myn holle. Mar ik tocht: ‘Hâld dochs dyn kop te seuren oer dy sokken, idioat!’
Doe’t ik der werris kaam en hy der wie, besocht ik mei in grapke dúdlik te meitsjen dat ik gjin sokken hoegde, mar ik leau net dat dat boadskip oankaam. Hy hat gjin gefoel foar humor. In pear wiken lyn holp er my aardich, sûnder te drammen… oant ik wer by de kassa stie. Want: Hie ik al in paske? Dat paske koste tsien euro, mar dat soene je samar weromfertsjinje want… en dêr gong er wer.
Ik tink altyd dat net in winkel wat om ‘e nocht docht en alles wat se dogge wurde se better fan en ik ha paskes genôch. Wêrom ha se gewoan net ien paske dêr’t bygelyks ‘Burgum’ of ‘Ljouwert’ opstiet en datst dy dan yn alle winkels yn dat plak brûke kinst. Hy stie wer sa te drammen en myn libben wie net kompleet sûnder dat paske en je soene dochs wol gek wêze as je dat paske net kochten, mar ik tocht: ‘Stek dat paske mar yn dyn #*!# en dy sokken helje ik wol by de Zeeman.’ Want dy hie ik doe ál nedich.

No bin ik wolris wat obsternaat, dus it kin ek oan my lizze en we fertsjinje allegear in twadde kâns yn it libben, dat fannewike wiene wy der dus om in joggingbroek. Hylke seach in moaienien, fan Adidas, mar de drammer kaam der al wer by en foardat we itsels betinke koene, hie er ús al bombardearre mei aksjes en we moasten op sa’n boerd sjen dat yn ‘e winkel hinget want dêr kinst alles fan bestelle en úteinlik wiene we better ôf mei in joggingpak want dan hiene we foar deselde priis in fest derby en je soene wol gek wêze as je dat net diene. En mei it paske hiene we nochris 10 persint koarting, want we hiene dochs al sa’n paske?!
Ik seach nochris nei de broek dy’t Hylke moai fûn, mar dy wie net fan in aksje, dus dan wiene we djoerder út, mar as je no eat moai fine? Dêr gong er glêd oan foarby. Ik tocht: ‘Ik moat hjirwei! Ik wurd gek! PMS!’
Dat ik die krekt as seach ik wat oars en rûn hast de winkel út. Ik liet myn bern yn ‘e steek, mar ik hie gjin kar. Oars hiene se him mei in traumahelikopter ôffiere moatten. Doe’t Hylke einlings út syn klauwen ferlost wie, skarrele er mismoedich nei my ta. Hy wist it net en woe wol efkes fierder sjen. Wy rûnen de winkel út en bûten suchte er djip. ‘Ik waard gek fan dy man, mem!’ sei er. ‘Ik wist op it lêst hielendal net mear wat ik eins ha woe.’

Ibiza

Ferline wike op fakânsje west nei Ibiza, wat in hearlikheid! Sa koart fleanen en sa’n moai eilân. As je wolle, komme je der net in minsk tsjin en BN’ers hawwe we ek net sjoen of heard. En fansels alle dagen sinne en nei it strân, út te iten en se hawwe der hearlike yoghert ijsko’s! It is lekker om der tegearre in wike hielendal út te wêzen en dat kin omdat ús mem thús de húshâlding draaiende hâldt en ús heit standby stiet.

Ik bin echt freeslik lui, sa’n wike. Wat lêze, wat ompiele, wat yn ‘e koffer sneupe om te sjen hokker bikini der wer ris oan moat en minsken besjen. Want dy komme je wol tsjin op it strân en it moaie fan Ibiza is dat alles kin en neat moat. Neaken omrinne? Gjin probleem. Topless yoga oefeningen dwaan yn ‘e brâning fan ‘e see? Hiel gewoan. Der kaam ek wol gauris in âldere frou op ‘ús’ strân mei in ljochtblau badpak en pearse wetterskuon. Se gong altyd te snoarkeljen mei de kont in ein boppe wetter en flapperjende pearse fuotten. ‘De dúkboat’ neamden we har. It wie in moai spektakel om nei te sjen en dat hawwe je dan wol oan tiid. Guon minsken binne sa brún dat it gjin gesicht mear is, oaren sa wyt dat it sear docht oan je eagen en ik ha sa’n soad healneakene minsken sjoen dêr’t úteinlik hast net ien perkekt fan wie, sa as se altyd yn ‘e blêden stean. Jonge famkes binne meastal noch moai slank en strak mar de measte froulju hawwe in búkje en cellulites en de mannen lykje ek net allegear op Rambo. De jonge Spanjaarden wolle der noch wolris kreas útsjen, mar as it hast it hiele jier strânwaar is, sil it ek wol makliker wêze om dat fol te hâlden. Miskien moatte je foar de perfekte glossyminsk wol nei de de Blue Marlin, dêr’t in lisbêd sa’n 1000 euro op in dei kostet, mar dêr hawwe wy it ferline jier west. Dat wol sizze, in tent dêrnjonken en wat my doe opfoel is dat dy lju faak sa sjegrinich om harren hinne sjogge, wylst op de oare strannen de minsken gewoan wille ha en fleurich binne. En ik fyn de opspuite lippen fan froulju út dy kringen in ferskrikking. As je dat fan tichtby besjogge, dan giet de grize my oer de grouwe. Wat ik ek nuver fûn, wie de keale, glânzjende en wat âldere Dútser, yn in fierste strakke en te lytse swimbroek. Hy liet syn neilen fylje en lakke troch syn frou/freondinne/neilspesjaliste ûnder de parasol op it strân. En as er swommen hie, die er in oare lytse swimbroek oan en lei er de wiete op ‘e parasol te droegjen. Op it strân by Starum sjochst soks net en der wurdt ek net in soad iten op it strân op Ibiza. Gjin sjips, koekjes, dropkes, cola, broadsjes of ijsko’s. In fleske wetter is genôch. Dat is hjir wol oars, mar as wy nei it strân kinne yn ús lân… dat komt net alle dagen foar. Dêr moatte je in feest fan meitsje, fansels!

Op ‘e weromwei nei hûs, wachtsjend op it fleanfjild, sjogge je wer fanalles foarby kommen. Eltsenien lekker brún en loftich klaaid. De mannen (40/50+) dy’t der op ’e hinnereis al útseagen as woene se leaver 30 wêze, wiene der ek wer. Bin dan benijd wa’t thús op harren wachtet en wat se allegear útspoeke ha, sa’n wike. Us fleantúch hie wat fertraging, dat ik koe noch moai efkes sjoppe yn in winkel dêr’t wy tsjinoer sieten. Noch noait sokke leuke en fleurige klean sjoen. Hielendal bliid mei myn nije oanwinst út Ibiza wer nei hûs en in dei letter kaam ik der achter dat dat merk ek gewoan by V&D te keap is. Wolkom thús, Fryslân boppe!

Ferline wike op fakânsje west nei Ibiza, wat in hearlikheid! Sa koart fleanen en sa’n moai eilân. As je wolle, komme je der net in minsk tsjin en BN’ers hawwe we ek net sjoen of heard. En fansels alle dagen sinne en nei it strân, út te iten en se hawwe der hearlike yoghert ijsko’s! It is lekker om der tegearre in wike hielendal út te wêzen en dat kin omdat ús mem thús de húshâlding draaiende hâldt en ús heit standby stiet.

Ik bin echt freeslik lui, sa’n wike. Wat lêze, wat ompiele, wat yn ‘e koffer sneupe om te sjen hokker bikini der wer ris oan moat en minsken besjen. Want dy komme je wol tsjin op it strân en it moaie fan Ibiza is dat alles kin en neat moat. Neaken omrinne? Gjin probleem. Topless yoga oefeningen dwaan yn ‘e brâning fan ‘e see? Hiel gewoan. Der kaam ek wol gauris in âldere frou op ‘ús’ strân mei in ljochtblau badpak en pearse wetterskuon. Se gong altyd te snoarkeljen mei de kont in ein boppe wetter en flapperjende pearse fuotten. ‘De dúkboat’ neamden we har. It wie in moai spektakel om nei te sjen en dat hawwe je dan wol oan tiid. Guon minsken binne sa brún dat it gjin gesicht mear is, oaren sa wyt dat it sear docht oan je eagen en ik ha sa’n soad healneakene minsken sjoen dêr’t úteinlik hast net ien perkekt fan wie, sa as se altyd yn ‘e blêden stean. Jonge famkes binne meastal noch moai slank en strak mar de measte froulju hawwe in búkje en cellulites en de mannen lykje ek net allegear op Rambo. De jonge Spanjaarden wolle der noch wolris kreas útsjen, mar as it hast it hiele jier strânwaar is, sil it ek wol makliker wêze om dat fol te hâlden. Miskien moatte je foar de perfekte glossyminsk wol nei de de Blue Marlin, dêr’t in lisbêd sa’n 1000 euro op in dei kostet, mar dêr hawwe wy it ferline jier west. Dat wol sizze, in tent dêrnjonken en wat my doe opfoel is dat dy lju faak sa sjegrinich om harren hinne sjogge, wylst op de oare strannen de minsken gewoan wille ha en fleurich binne. En ik fyn de opspuite lippen fan froulju út dy kringen in ferskrikking. As je dat fan tichtby besjogge, dan giet de grize my oer de grouwe. Wat ik ek nuver fûn, wie de keale, glânzjende en wat âldere Dútser, yn in fierste strakke en te lytse swimbroek. Hy liet syn neilen fylje en lakke troch syn frou/freondinne/neilspesjaliste ûnder de parasol op it strân. En as er swommen hie, die er in oare lytse swimbroek oan en lei er de wiete op ‘e parasol te droegjen. Op it strân by Starum sjochst soks net en der wurdt ek net in soad iten op it strân op Ibiza. Gjin sjips, koekjes, dropkes, cola, broadsjes of ijsko’s. In fleske wetter is genôch. Dat is hjir wol oars, mar as wy nei it strân kinne yn ús lân… dat komt net alle dagen foar. Dêr moatte je in feest fan meitsje, fansels!

Op ‘e weromwei nei hûs, wachtsjend op it fleanfjild, sjogge je wer fanalles foarby kommen. Eltsenien lekker brún en loftich klaaid. De mannen (40/50+) dy’t der op ’e hinnereis al útseagen as woene se leaver 30 wêze, wiene der ek wer. Bin dan benijd wa’t thús op harren wachtet en wat se allegear útspoeke ha, sa’n wike. Us fleantúch hie wat fertraging, dat ik koe noch moai efkes sjoppe yn in winkel dêr’t wy tsjinoer sieten. Noch noait sokke leuke en fleurige klean sjoen. Hielendal bliid mei myn nije oanwinst út Ibiza wer nei hûs en in dei letter kaam ik der achter dat dat merk ek gewoan by V&D te keap is. Wolkom thús, Fryslân boppe!

Boerinne

Ik hie graach boerinne wurde wollen, eins myn hiele libben al. Ha altyd gek west fan bisten en moaie pleatsen en wat dat oanbelanget wie it Bilt fansels in pracht fan in omjouwing. Mei alle romte en de moaiste pleatsen ha ik dêr in geweldige jeugd hân. Ik kom net út in boerefamylje, wy wennen yn in gewoan hûs. Wol hiene we bisten, mar dêr kaam ik meastentiids mei thús. We ha fan alles hân. Rotten, rinnende tûken, fûgels, kninen, kavia’s, hûnen, katten, mar noait in hynder. Dêr hiene we gjin romte foar.
Ik bin noch gek fan dy âlde pleatsen, mei bedsteemuorren en tegeltsjes. Dikke balken op it plafon, panieldoarren en estrikken op ‘e flier… kinst my net lokkiger meitsje. Dochs bin ik net mei in boer troud en ha ik ek net ferkearing mei ien hân. Der wie wol in boer dy’t my ris frege hat om ferkearing op in sneontejûn yn It Hof van Holland yn Berltsum. Hy wie hiel aardich, mar ik wie net fereale op him en ik fûn de pleats dêr’t er op wenne ek net moai, dat it is neat wurden. Uteinlik bin ’k troud mei in izerboer en hy hat gelokkich begryp foar myn boerewinsken sadat it by ús krekt in soarte fan minipleats is.
Ik ha mysels faak genôch ôffrege hoe’t dat dochs komt, sit it yn ‘e genen? Mar ik ha allinnich oantroude boeren yn ‘e famylje. Ik wie eartiids wolris jaloers op bern dy ’t al op in pleats wennen en in heit hiene mei in trekker. Sa slim is it net mear mar ik ha no ek in hynder. Dat komt wol sa no en dan yn ‘e famylje nei foarren, hyndergek wêze. Dat is ek net eat wat alle minsken hawwe en wat sa djip sit. Dat je libben net kompleet is sûnder hynder en je it leafste allinnich mar oer hynders prate.

Jelle hat altyd wat hân mei boaten en farren. Hy komt net út in skippersfamylje, mar as jonkje hie er al in âlde, lekke BM’er dy’t er tichtsmarde mei kowestront. En doe’t er letter op skoallereiske gong op in charterskip, wie er drekt ferkocht. Hy hat skoalle ôfmakke en is by dy skipper as maat opstapt. Om dy tiid hinne seach er ‘de Jonge Jan’ ek lizzen yn ‘e slûs en hy wie drekt fereale op it skûtsje. Doe hie er der al each foar hoe moai’t se boud wie en mei it diploma fan ‘e lânbouskoalle (omdat syn heit túnker wie) is er werfbaas wurden en jierren letter skipper op ‘de Jonge Jan’.
En sa hat ús jongste it mei moterkrossen. Dêr hawwe wy allebeide neat mei en dochs seurde er ús de kop gek fan lyts ôf oan. Doe hawwe we him úteinlik fan ellinde in proefles tasein as er njoggen waard, yn de hoop dat er der neat oan fine soe. Mar wat sei er mei in djippe sucht: ‘Eindelijk wurdt myn leven leuk!’

It is moai dat wat deryn sit, der ek útkomme kin. Wêr’t it ek weikomt, it fynt úteinlik syn paad wol. Wat ik ek sa nuver fyn, is dat ik toanielstikken skriuw. Want ik ha noait toanielspile, ha hielendal net in teaterachtergrûn mar op in dei betocht ik my dat ik dat wol woe en doe ha ’k in musical skreaun foar groep 5/6. Dêrnei ha ’k noch mear skreaun, dat allegear opfierd is en no skriuw ik ek op bestelling. Dan sit ik mei it bestjoer fan in toanielklub om ‘e tafel en freegje se my hoe’t ik derby kom om stikken te skriuwen mar dat wit ik eins sels net. Mei it idee dat sy hawwe en ik oanfolje, gean ik thús achter de kompjûter sitten en foardat ik it wit, rûgelet der wer in ienakter út. Hiel apart, mar ek hiel leuk! Ik hoopje dat sy dat ek fine…

Ik hie graach boerinne wurde wollen, eins myn hiele libben al. Ha altyd gek west fan bisten en moaie pleatsen en wat dat oanbelanget wie it Bilt fansels in pracht fan in omjouwing. Mei alle romte en de moaiste pleatsen ha ik dêr in geweldige jeugd hân. Ik kom net út in boerefamylje, wy wennen yn in gewoan hûs. Wol hiene we bisten, mar dêr kaam ik meastentiids mei thús. We ha fan alles hân. Rotten, rinnende tûken, fûgels, kninen, kavia’s, hûnen, katten, mar noait in hynder. Dêr hiene we gjin romte foar.
Ik bin noch gek fan dy âlde pleatsen, mei bedsteemuorren en tegeltsjes. Dikke balken op it plafon, panieldoarren en estrikken op ‘e flier… kinst my net lokkiger meitsje. Dochs bin ik net mei in boer troud en ha ik ek net ferkearing mei ien hân. Der wie wol in boer dy’t my ris frege hat om ferkearing op in sneontejûn yn It Hof van Holland yn Berltsum. Hy wie hiel aardich, mar ik wie net fereale op him en ik fûn de pleats dêr’t er op wenne ek net moai, dat it is neat wurden. Uteinlik bin ’k troud mei in izerboer en hy hat gelokkich begryp foar myn boerewinsken sadat it by ús krekt in soarte fan minipleats is.
Ik ha mysels faak genôch ôffrege hoe’t dat dochs komt, sit it yn ‘e genen? Mar ik ha allinnich oantroude boeren yn ‘e famylje. Ik wie eartiids wolris jaloers op bern dy ’t al op in pleats wennen en in heit hiene mei in trekker. Sa slim is it net mear mar ik ha no ek in hynder. Dat komt wol sa no en dan yn ‘e famylje nei foarren, hyndergek wêze. Dat is ek net eat wat alle minsken hawwe en wat sa djip sit. Dat je libben net kompleet is sûnder hynder en je it leafste allinnich mar oer hynders prate.

Jelle hat altyd wat hân mei boaten en farren. Hy komt net út in skippersfamylje, mar as jonkje hie er al in âlde, lekke BM’er dy’t er tichtsmarde mei kowestront. En doe’t er letter op skoallereiske gong op in charterskip, wie er drekt ferkocht. Hy hat skoalle ôfmakke en is by dy skipper as maat opstapt. Om dy tiid hinne seach er ‘de Jonge Jan’ ek lizzen yn ‘e slûs en hy wie drekt fereale op it skûtsje. Doe hie er der al each foar hoe moai’t se boud wie en mei it diploma fan ‘e lânbouskoalle (omdat syn heit túnker wie) is er werfbaas wurden en jierren letter skipper op ‘de Jonge Jan’.
En sa hat ús jongste it mei moterkrossen. Dêr hawwe wy allebeide neat mei en dochs seurde er ús de kop gek fan lyts ôf oan. Doe hawwe we him úteinlik fan ellinde in proefles tasein as er njoggen waard, yn de hoop dat er der neat oan fine soe. Mar wat sei er mei in djippe sucht: ‘Eindelijk wurdt myn leven leuk!’

It is moai dat wat deryn sit, der ek útkomme kin. Wêr’t it ek weikomt, it fynt úteinlik syn paad wol. Wat ik ek sa nuver fyn, is dat ik toanielstikken skriuw. Want ik ha noait toanielspile, ha hielendal net in teaterachtergrûn mar op in dei betocht ik my dat ik dat wol woe en doe ha ’k in musical skreaun foar groep 5/6. Dêrnei ha ’k noch mear skreaun, dat allegear opfierd is en no skriuw ik ek op bestelling. Dan sit ik mei it bestjoer fan in toanielklub om ‘e tafel en freegje se my hoe’t ik derby kom om stikken te skriuwen mar dat wit ik eins sels net. Mei it idee dat sy hawwe en ik oanfolje, gean ik thús achter de kompjûter sitten en foardat ik it wit, rûgelet der wer in ienakter út. Hiel apart, mar ek hiel leuk! Ik hoopje dat sy dat ek fine…

De oergong

Ik lies in stik oer de oergong en dêr waard ik net bliid fan. Ik fiel my hielendal net âld, ik bin noch mar 42 jier mar dy ferrekte oergong komt faak tusken de 46 en 56… oh oh! En de list mei klachten is net mislik:
Opfleaners, emosjoneel, droege en slappere hûd, tinner en slapper hier, mear hier op fuotten, boppelip en kin, kilo’s derby, dikke búk, slappere boarsten, droege eagen, heger wurdende bloeddruk, min sliepe, botûntkalking…
No skynt de iene oergong de oare net te wêzen. As je tinke om je iten en goed bewegen bliuwe dan kin dat helpe. En net ien minske is gelyk, dat sil mei de oergong ek wol sa wêze. Dochs bekrûpt my it gefoel dat it net earlik is.
Yn ‘e pubertyd wurde famkes al ûngesteld, dat betsjut jierrenlang alle moannen in hormoanale dip. As we swanger reitsje, dan wurdt it hielendal in achtbaan, in bern krije is ek net echt in hiel noflik gefoel en dêrnei hawwe de hormoanen je ek wer yn ‘e tange.
Der wurdt wol sein dat de oergong de fase is dat je net mear foar oaren libje en neffens de ferwachting fan oare minsken. It giet mear om jesels en je leafdeslibben kinne je transformearje en spiritueel meitsje… Dat is allegear prachtich en it sil ek allegear wol earne goed foar wêze mar ik fyn net dat ik dat fertsjinne ha nei al dy jierren.

It soe in perioade wêze moatte dat je yn plak fan mear hier, gjin hier mear krigen op guon plakken. Noait mear skeare, harse of epilearje! En wat soe it moai wêze as je boarsten wer opfearje soene nei al dy swangerskippen en moannen fan boarstfieding. Ik ha al sa myn bêst dien, dat moat dochs beleanne wurde? En it is moai sein dat je je leafdeslibben tranfoarmearje kinne nei in spiritueel nivo, mar je sille mar krekt in man ha dy’t dan yn ‘e midlifekrisis komt en hiele oare ferletten krijt. Dat lêze je wolris. Binne de bern einlings de doar út, hawwe je mear tiid foar jesels en de relaasje (op spiritueel nivo) en dan ha je in man dy’t je de hiele dei oan ‘e kont sit. Dan soargje dy kloatehormoanen der dochs noch foar dat alles oer de kop helle wurdt!
En it minne sliepen hawwe we ek jierrenlang hân mei lytse bern, en letter omdat je lizze te wachtsjen oant se thúskomme, dat lit my alsjebleaft de rêst fan myn libben as in roaske sliepe! Myn búk hat noch altyd de memmerol, dy hoecht echt net dikker te wurden. Wêrom wurdt dy net fansels strakker yn ‘e oergong?
Wa hat dit allegear betocht, freegje ik my dan ôf. Grif in man en dy sil wol tocht ha:
‘Doch my dat testosteron mar, dan fiel ik my in hiele bink.’
Hoe dan ek, hiele generaasjes froulju ha it trochstien dat it sil ek wol net oan my foarby gean. Ik sil my der geastlik op tariede en as it dan safier is, dan bin ’k der klear foar….

Ik lies in stik oer de oergong en dêr waard ik net bliid fan. Ik fiel my hielendal net âld, ik bin noch mar 42 jier mar dy ferrekte oergong komt faak tusken de 46 en 56… oh oh! En de list mei klachten is net mislik:
Opfleaners, emosjoneel, droege en slappere hûd, tinner en slapper hier, mear hier op fuotten, boppelip en kin, kilo’s derby, dikke búk, slappere boarsten, droege eagen, heger wurdende bloeddruk, min sliepe, botûntkalking…
No skynt de iene oergong de oare net te wêzen. As je tinke om je iten en goed bewegen bliuwe dan kin dat helpe. En net ien minske is gelyk, dat sil mei de oergong ek wol sa wêze. Dochs bekrûpt my it gefoel dat it net earlik is.
Yn ‘e pubertyd wurde famkes al ûngesteld, dat betsjut jierrenlang alle moannen in hormoanale dip. As we swanger reitsje, dan wurdt it hielendal in achtbaan, in bern krije is ek net echt in hiel noflik gefoel en dêrnei hawwe de hormoanen je ek wer yn ‘e tange.
Der wurdt wol sein dat de oergong de fase is dat je net mear foar oaren libje en neffens de ferwachting fan oare minsken. It giet mear om jesels en je leafdeslibben kinne je transformearje en spiritueel meitsje… Dat is allegear prachtich en it sil ek allegear wol earne goed foar wêze mar ik fyn net dat ik dat fertsjinne ha nei al dy jierren.

It soe in perioade wêze moatte dat je yn plak fan mear hier, gjin hier mear krigen op guon plakken. Noait mear skeare, harse of epilearje! En wat soe it moai wêze as je boarsten wer opfearje soene nei al dy swangerskippen en moannen fan boarstfieding. Ik ha al sa myn bêst dien, dat moat dochs beleanne wurde? En it is moai sein dat je je leafdeslibben tranfoarmearje kinne nei in spiritueel nivo, mar je sille mar krekt in man ha dy’t dan yn ‘e midlifekrisis komt en hiele oare ferletten krijt. Dat lêze je wolris. Binne de bern einlings de doar út, hawwe je mear tiid foar jesels en de relaasje (op spiritueel nivo) en dan ha je in man dy’t je de hiele dei oan ‘e kont sit. Dan soargje dy kloatehormoanen der dochs noch foar dat alles oer de kop helle wurdt!
En it minne sliepen hawwe we ek jierrenlang hân mei lytse bern, en letter omdat je lizze te wachtsjen oant se thúskomme, dat lit my alsjebleaft de rêst fan myn libben as in roaske sliepe! Myn búk hat noch altyd de memmerol, dy hoecht echt net dikker te wurden. Wêrom wurdt dy net fansels strakker yn ‘e oergong?
Wa hat dit allegear betocht, freegje ik my dan ôf. Grif in man en dy sil wol tocht ha:
‘Doch my dat testosteron mar, dan fiel ik my in hiele bink.’
Hoe dan ek, hiele generaasjes froulju ha it trochstien dat it sil ek wol net oan my foarby gean. Ik sil my der geastlik op tariede en as it dan safier is, dan bin ’k der klear foar….

Bêst genôch

It libben is eins in oanienskeakeling fan dingen dêr’t je altyd je bêst foar dwaan moatte. Alle dagen, altyd mar wer, oant je net mear kinne en dea gean. En om my hinne dogge sa te sjen alle minsken har bêst. Se drave hurd, se waskje de auto, sitte yn bestjoeren, wurkje, helpe op skoalle, hawwe hippe kapsels en we treffe elkoar alle sneonen op it fuotbalfjild, yn ’e winkel as op ‘e dyk. Altyd ûnderweis om ús bêst te dwaan. Foar in oar, foar de baas, foar de bern en as je tiid oer ha foar jesels. Dan kinne je noch krekt in oerke sporte, in pear siden lêze of yn ‘e tún oan ‘e gong. No skeelt it dat it waar better wurdt. Mei it sintsje derby libbet it in stik nofliker en krij ik yn alle gefallen mear enerzjy.
It liket my sa ta dat der neat mis mei is om je bêst te dwaan. Sa no en dan kinne je de boel wolris de boel litte, mar leaver net te lang of te faak want oars rinne je wer achter de muzyk oan.
Soe dat no it doel wêze fan it libben? Der binne minsken dy’t sizze dat it libben op ierde in les is dêr’t je fan leare kinne sadat je yn in folgjend libben wer in stapke heger komme. As je sa tinke, leauwe je yn reynkarnaasje en dêr leau ik ek yn. Ik tink dat as we dea gean, dêr hinne gean dêr’t alles ûntstiet, dat ik bin der net bang foar. Mar op dit momint libje ik op ierde en moat ik no de goede dingen dwaan sadat ik aanst net alle tekoartkommingen foar de fuotten krij as ik dea bin en my ferantwurdzje moat. Soe it sa wurkje? Ik soe it net witte.
Ik leau ek yn ingels. Dat is moai en en jout my in rêstich gefoel. Ik bin net grutbrocht mei de bibel, ik ha der totaal gjin doel oer, mar fiel wol dat der wat is. Mar wat dat is, wit ik ek net presies.

We wurkje, leare, sporte, ite, passe op ús bern, besykje de relaasjes goed te hâlden, hawwe leaf, binne sosjaal (of net), meitsje rûzje, neam mar op. We moatte safolle, we dogge safolle, we wolle safolle mar as it ein yn sicht komt en je lizze op je stjerbêd, soene je dan tinke oan it gers dat altyd sa netsjes meand wie, of oan it jild wat je fertsjinne ha, of oan je strakke, platte búk, of oan it oantal doelpunten dat je skoard ha?
Neffens my giet it dan om de relaasjes dy’t je hân hawwe yn dat libben en of je sels goed west ha foar oaren. Der binne ek minsken dy wippe samar om fan it iene op it oare momint. Dy ha net iens tiid om nei te tinken. Gewoan, boem, dea. Dat is op sich ek wol moai. Gjin sykte, gjin drokte, gjin gedoch, krekt as binne je efkes in blokje om.
Ik soe it wol witte wolle. Dan kin ik my dêr op tariede en myn bêst derfoar dwaan dat ik lokkich gean en wer as in (noch) better minske werom kom. As ik werom kom. Want as it dêr gesellich is en altyd moai waar, dan wit ik it noch net.

It libben is eins in oanienskeakeling fan dingen dêr’t je altyd je bêst foar dwaan moatte. Alle dagen, altyd mar wer, oant je net mear kinne en dea gean. En om my hinne dogge sa te sjen alle minsken har bêst. Se drave hurd, se waskje de auto, sitte yn bestjoeren, wurkje, helpe op skoalle, hawwe hippe kapsels en we treffe elkoar alle sneonen op it fuotbalfjild, yn ’e winkel as op ‘e dyk. Altyd ûnderweis om ús bêst te dwaan. Foar in oar, foar de baas, foar de bern en as je tiid oer ha foar jesels. Dan kinne je noch krekt in oerke sporte, in pear siden lêze of yn ‘e tún oan ‘e gong. No skeelt it dat it waar better wurdt. Mei it sintsje derby libbet it in stik nofliker en krij ik yn alle gefallen mear enerzjy.
It liket my sa ta dat der neat mis mei is om je bêst te dwaan. Sa no en dan kinne je de boel wolris de boel litte, mar leaver net te lang of te faak want oars rinne je wer achter de muzyk oan.
Soe dat no it doel wêze fan it libben? Der binne minsken dy’t sizze dat it libben op ierde in les is dêr’t je fan leare kinne sadat je yn in folgjend libben wer in stapke heger komme. As je sa tinke, leauwe je yn reynkarnaasje en dêr leau ik ek yn. Ik tink dat as we dea gean, dêr hinne gean dêr’t alles ûntstiet, dat ik bin der net bang foar. Mar op dit momint libje ik op ierde en moat ik no de goede dingen dwaan sadat ik aanst net alle tekoartkommingen foar de fuotten krij as ik dea bin en my ferantwurdzje moat. Soe it sa wurkje? Ik soe it net witte.
Ik leau ek yn ingels. Dat is moai en en jout my in rêstich gefoel. Ik bin net grutbrocht mei de bibel, ik ha der totaal gjin doel oer, mar fiel wol dat der wat is. Mar wat dat is, wit ik ek net presies.

We wurkje, leare, sporte, ite, passe op ús bern, besykje de relaasjes goed te hâlden, hawwe leaf, binne sosjaal (of net), meitsje rûzje, neam mar op. We moatte safolle, we dogge safolle, we wolle safolle mar as it ein yn sicht komt en je lizze op je stjerbêd, soene je dan tinke oan it gers dat altyd sa netsjes meand wie, of oan it jild wat je fertsjinne ha, of oan je strakke, platte búk, of oan it oantal doelpunten dat je skoard ha?
Neffens my giet it dan om de relaasjes dy’t je hân hawwe yn dat libben en of je sels goed west ha foar oaren. Der binne ek minsken dy wippe samar om fan it iene op it oare momint. Dy ha net iens tiid om nei te tinken. Gewoan, boem, dea. Dat is op sich ek wol moai. Gjin sykte, gjin drokte, gjin gedoch, krekt as binne je efkes in blokje om.
Ik soe it wol witte wolle. Dan kin ik my dêr op tariede en myn bêst derfoar dwaan dat ik lokkich gean en wer as in (noch) better minske werom kom. As ik werom kom. Want as it dêr gesellich is en altyd moai waar, dan wit ik it noch net.

1 17 18 19 20 21 22  nei boppe ta