Online!

Hjoed bin ik offisjeel de loft yn! Online! Myn nije webside is klear en ik bin der tige wiis mei. De mannen fan Weening hawwe in soad geduld mei my hân mar se ha my de tiid jûn en it resultaat is prachtich wurden. It grutste obstakel wie de foto dy’t se nedich hiene as eftergrûn foar dit ûntwerp. Foar de flauwekul op de foto is gjin probleem, foar de wille ek net. Mar posearje… praat my der net fan! Ik fyn it in drama en de iennichste manier dat ik der dan noch wat fleurich op stean is mei ien fan myn bisten. En dan is Coco it fotosjenykst mei har moaie swart-wite kopke.
Ik bin ek fan doel geregeld in blog te skriuwen en it sil grif wolris oer myn bisten gean. Der rint hjir nochal wat om en it iene momint stiet der in hynder yn ’e keuken en it oare momint fjochtsje de hûn en de hoanne wer mei elkoar. Der is altyd wol wat te rêden!

Fierder bin ik dwaande mei myn tredde roman dat jimme kinne no moai de webside yn ’e gaten hâlde foar nijs en ik bin ek te finen op Facebook. Foar in skriuwster dy’t earst net ûnder har eigen namme skriuwe woe omdat se net bekend hoegde te wurden, hawwe dat bêst wol stappen west. Mar dêr bin ’k oerhinne, ik fyn it kontakt mei de minsken leuk, weardefol en gesellich. Jimme kinne op dizze webside ek reaksjes jaan, der is in kontaktformulier, dat jou mar lûd!
Oant sjen, oant lêzens!

Hjoed bin ik offisjeel de loft yn! Online! Myn nije webside is klear en ik bin der tige wiis mei. De mannen fan Weening hawwe in soad geduld mei my hân mar se ha my de tiid jûn en it resultaat is prachtich wurden. It grutste obstakel wie de foto dy’t se nedich hiene as eftergrûn foar dit ûntwerp. Foar de flauwekul op de foto is gjin probleem, foar de wille ek net. Mar posearje… praat my der net fan! Ik fyn it in drama en de iennichste manier dat ik der dan noch wat fleurich op stean is mei ien fan myn bisten. En dan is Coco it fotosjenykst mei har moaie swart-wite kopke.
Ik bin ek fan doel geregeld in blog te skriuwen en it sil grif wolris oer myn bisten gean. Der rint hjir nochal wat om en it iene momint stiet der in hynder yn ’e keuken en it oare momint fjochtsje de hûn en de hoanne wer mei elkoar. Der is altyd wol wat te rêden!

Fierder bin ik dwaande mei myn tredde roman dat jimme kinne no moai de webside yn ’e gaten hâlde foar nijs en ik bin ek te finen op Facebook. Foar in skriuwster dy’t earst net ûnder har eigen namme skriuwe woe omdat se net bekend hoegde te wurden, hawwe dat bêst wol stappen west. Mar dêr bin ’k oerhinne, ik fyn it kontakt mei de minsken leuk, weardefol en gesellich. Jimme kinne op dizze webside ek reaksjes jaan, der is in kontaktformulier, dat jou mar lûd!
Oant sjen, oant lêzens!

Ferhaletocht
Alde Leie

Janneke Spoelstra, Gjalt de Groot, Jannie de Jong en Hilda Talsma sieten op ferskate plakken yn Hilda har bertedoarp Alde Leie om moaie ferhalen te fertellen. It wie in grut súkses en tige sfearfol. Op dizze foto rint de mem fan Hilda foarop as beglieder fan in groep.

Janneke Spoelstra, Gjalt de Groot, Jannie de Jong en Hilda Talsma sieten op ferskate plakken yn Hilda har bertedoarp Alde Leie om moaie ferhalen te fertellen. It wie in grut súkses en tige sfearfol. Op dizze foto rint de mem fan Hilda foarop as beglieder fan in groep.

Faaine dagen!

In koart Krystferhaal fan Hilda Talsma, mei Fryske rokjes.

It wie de dei foar kryst en it Fryske rokje moast eins noch om boadskippen. Mar it lei sa lekker op ’e sachte tekken en it boek wie te spannend, se koe net ophâlde mei lêzen. Se siet midden yn in romantyske sêne mei Elske en Ronny. Hy stie in dei foar de merke nei tweintich jier wer foar har. ‘Ik bin werom foar dy, Els,’ sei er en doe barste it Fryske rokje yn gûlen út.

krystferhaal 5

Oeral om har hinne wie romantyk, útsein by har en it seach dernei út dat se de krystdagen wer allinnich trochbringe moast mei dy kloateferskes op ‘e radio en dy saaie films op ‘e tillevyzje! Se hie al hielendal gjin nocht om nei famylje te gean, wat in geseur soe se dan wer oanhearre moatte. Har hûntsje besocht har te treasten, mar it joech neat.

krystferhaal 1

Se hie sa’n begrutsjen mei harsels en no moast se ek noch allinnich nei de winkel om boadskippen. Oeral dêr’t se dizze wike kaam, wiene steltsjes en lokkige minsken dy’t tegearre de krystynkeapen diene. Mar as se nei de winkel woe dan moast se opsjitte. It hûnefoer wie op en fierder hie se ek hast neat mear yn ‘e hûs.
Se klapte it boek ticht en droege de triennen. Der wie net ien om har in skop ûnder de kont te jaan, dat moast se sels wer dwaan en lokkich rêde se dat altyd wer op. Oars hie se grif ek sa’n kluzener wurden. Se kaam oerein en klaaide har waarm oan. It wie in echte winter mei snie en iis, al sa’n rottiid. Se makke gau in boadskippelistke en mei twa tassen rûn se nei bûten ta. It felle ljocht dat wjerkeatste op ‘e snie die har sear oan ’e eagen en dat wie in moaie reden om in grutte sinnebril op te setten dêr’t se har drôvige eagen achter ferstopje koe.

By it parkearplak fan ‘e supermerk stie in file en se baalde as in stekker dat se fannemoarn betiid net gien wie. Dat hie se wol oan tiid hân, mar se hie de hiele dei thús omdangele. Doe’t se nei in heal oere einlings in plakje fûn hie foar de auto, begûn de illinde fuortendaliks want doe’t se útstapte, glied se út en fûl se op har kont. Immen gniisde lûd en sjegrinich kaam se oerein. Mei lytste stapkes rûn se nei de winkel en se wreau har oer de kont. Neist de yngong siet sa’n bûtenlânske akkordeonist op in krukje en neist him stie in reiden kuorke dêr’t aardich wat jild yn lei. Sels in briefke fan tsien euro! No siet hjir meastal wol sa’n muzikant, mar dat wie in âldere man en dy koe net spylje. Dizze jonge spile mar raak, miskien wie dit syn soan? Hy spile fleurich fierder en lake.
‘Boem,’ sei er en hy makke in nuver lûd mei de akkordeon. Dat skeat har yn it ferkearde kielgat en se rûn nei him ta.
‘Sitsto my hjir no út te gnizen? Moatst dy deaskamje! Hjir de hiele dei wat op dyn luie reet ryk sitte
te wurden en ik mar hurd wurkje! Tink mar net dat ik ek mar ien sint yn dat kuorke goai!’
Mei de wiisfinger omheech stie se foar him en hy gnyske mar wat. Hy spile fierder en knikte freonlik nei alle minsken dy’t lâns him rûnen en wie de rêst selve. In deftige menear mei in hoed op en in lange swarte jas goaide tweintich euro yn syn kuorke. ‘Dankoe wel,’ sei er. ‘Faaine dagen.’
‘Dankoe wel, faaine dagen!’ prate se him nei en se luts in nuver gesicht nei him. ‘Bist gewoan in luiwammes!’
‘Dankoewel mevrouw, faaine dagen. ’Hy knikte freonlik, lilk rûn se de supermerk yn.

Doe’t it Fryske rokje alle boadskippen helle hie en wer nei bûten rûn, wie de muzikant fuort. Hy soe de buit wol binnen ha. Foarsichtich rûn se fierder nei de auto, mar de kofferbak woe net iepen. Se flokte lûd en luts út alle macht, mar it slagge net. Op ‘e achterbank leine har krystballen, dêr koe se de swiere tassen ek net opsette. Se suchte yrritearre en joech in klap op ’e klep.
‘Kan ik oe hellepe?’
Se draaide har om en hy stie foar mei in big smile. Syn wite tosken skitteren yn ‘e sinne en hy wie eins bêst wol kreas. Dat wie har niis net opfâllen, mar doe hie er ek sa’n unnoazele mutse op. Hy seach har freegjend oan mei in pear grutte, donkerbrúne eagen en se wiisde nei de kofferbak.
‘Fêstferzen! Asto dy foar my iepenmeitsje kinst, dan bist fan herte wolkom ûnder myn krystbeam yn dyn bleate liif mei allinnich in Fryske boksershort oan en dan sil ik dy ris hearlik ferwenne… . Want úteinlik bist bêst wol in lekker ding.’
Se hie muoite om har gnizen yn te hâlden, se koe gewoan alles tsjin him sizze, hy fertsie har dochs net. Hy luts oan ‘e skouders en skodholle.
‘Ik niet weten wat u zegge.’
‘Dat is mar goed ek. Mar ik sei datst wol in lekker ding bist. En meitsje no dy klep mar iepen, dan kin ik nei hûs ta. Ik ha Flammen kocht en dan kin’k moai lêze mei dy kutkrystdagen.’ Se krige it boek en liet it oan him sjen. Hy beseach it oandachtich mar sei fierder neat. Hy makke de kofferbak foar har iepen en lake fatsoenlik.
‘Alstoeblief, mevrouw.’ En hy sette de boadskippen ek noch foar har yn ‘e auto.
‘Dat fyn’k no leaf! Ik hie ek net sa raar tsjin dy dwaan moatten. Ik biedt myn oprjochte ekskuus oan…mafkees.’ Se gong op ‘e teannen stean en soe him entûsjast in tút op it wang jaan, mar hy draaide syn holle om en doe joech se him in tút op ‘e mûle. Se skrokken beide, mar net ien die in stap tebek.
Hy naam har holle yn syn hannen, se die de eagen ticht. Hy koe hearlik tútsje en it iiskâlde gefoel dat se al wiken hie, raande einlings. Se hearde de maitydsfûgels al fluitsjen en seach harren hân yn hân yn it bosk fan Ypey rinnen. Se kriich him by it skouder beet om him tichter nei har ta te lûken, mar hy treau har tebek.
‘Ik naar huis gaan,’ sei er. ‘Dankoewel voor kus. Faaine dagen.’ Hy joech har in tútsje op ‘e hân en doe rûn er fuort.
‘No ja, sis! Aso!’ rôp se him nei. ‘Leare jimme gjin manieren by jimme thús?! Sokkebolje dan ek mar op!’
Hy draaide him noch ien kear om en weau freonlik nei har. Se stuts de middelfinger omheech en stapte sjegrinich yn ‘e auto.
Doe’t se wer thús wie, brocht se de boadskippen yn ‘e hûs en joech se har hûntsje in lekkere bonke. De hiele rit nei hûs hie se oan it foarfal op it parkearplak tocht. It wie de lekkerste tút dy’t se yn skoften hân hie. Miskien ek mar better dat er fuort gong, wat soe se ek mei sa’n bûtenlanner moatte. Se hie in hekel oan reizgjen en hy wenne grif fier fuort. Fluitsjend rûme se de boadskippen op en smaarde se in stikje bôle mei hagelslach. Se hie de hiele dei noch neat hân en hearlike farske bôle kocht. Doe’t se klear wie en it pantsje op it oanrjocht sette, kloppe de buorfrou op it rút.
‘Komst ek efkes bûten? Ik ha koek en sopie en de bern hâlde in snieballegefjocht!’
‘Leuk! Ik kom deroan! Efkes de snielearzen krije!’
Bûten krige se fuortendaliks in sniebal yn ‘e nekke mar ynstee fan dat se lilk waard en opsprong fan ‘e kjeld, kriich se nocht om mei te dwaan en immen ris goed yn te sjipjen.

krystferhaal 3

De bern wiene sa fleurich en fol enerzjy. Se draafde achter harren oan en se spatten alle kanten út. Doe begûn har buorjonkje ynienen hiel lûd te gnizen. Hy wiisde en sei dat er immen achter har stie.
‘Dêr traapje ik dus moai net yn, hin!’ Se stie mei in sniebal yn ‘e hân, klear om te goaien doe’t der in bats kâlde snie by har it himd yn rûgele. Se raasde it út en sprong wol in meter de loft yn. De bern leine dûbel en lilk draaide se har om.
‘Sorry mevrouw, was niet main bedoeling.’ Mar se waard noch in kear troch him ynsjippe.
Doe’t se de snie fan har ôfskodde hie, koe se har eagen net leaue. De muzikant stie foar har yn syn trainingbroek mei in Fryske boksershort derboppe út en in bleat liif.
‘Fergemie noch oan ta! Bist my achternei riden?’ Se snapte der neat fan, hoe koe er hjir oars samar foar har stean?
‘Ja’, sei er. ‘Ik bin dy achternei riden en tafallich hie ’k in Fryske bokser oan, hjoed.’
Mei grutte eagen en de mûle iepen seach him fol ûnleauwen oan. Hy praatte Frysk… mar dan…
‘Do hast alles ferstien, hin? Wat in rotstreek! Wêrom hâldsto de minsken sa foar de gek!’ Se sloech op syn bleate boarst mei de fûsten.
‘Ik doarde noait foar publyk te spyljen en doe sei myn muzyklearaar dat it miskien in goed idee wie om in kear as in oar te spyljen, fandêr. It hat goed holpen, ik ha in soad wille hân, minskekennis derby krigen en ik bin oer de drompel hinne. En omdat ik wit dat it net sa heart, bring ik al it jild dat ik krigen ha nei in goed doel. En omdat ik ek allinnich wêze soe mei de krystdagen, ha’k beslúten dyn oanbod oan te nimmen.’
‘Myn oanbod?’ frege se ferheard.
‘Ja, healneaken ûnder de krystbeam. As bist dat alwer ferjitten?’ Hy knypeage nei har.
‘Ik ha echt rare dingen sein…’ Se skamme ta de teannen út. ‘Dat hie net moatten.’
‘Nee, dat wie yndied net sa sosjaal! Dat ynsjipjen hast wol fertsjinne!’ Hy krige in sniebal fan ien fan ‘e bern tsjin ‘e búk en it griisde har oan dat er sa healneaken yn ‘e kjeld stie.

‘Bist net kâld?’ frege se.

krystferhaal 4

‘Net mear.` Hy lake undogens nei har.
De bern lutsen har mutse fan ‘e holle en goaiden him fuort. Se draafde der achter oan en kriich de mutse fan ‘e grûn… en in hân fol snie.
‘Hoe hjitsto eins?’ Se rûn wer nei him ta.
‘Lolke de Boer.’

krystferhaal 5

‘Lolke de Boer!’ Se moast sa laitsje en rûn nei him ta mei de hân fol snie. ‘No Lolke, dan wurdt it heech tiid dat wy yn ‘e kunde komme mei elkoar. En dan sil ik noch ris neitinke oer myn oanbod.

krystferhaal 6

In koart Krystferhaal fan Hilda Talsma, mei Fryske rokjes.

It wie de dei foar kryst en it Fryske rokje moast eins noch om boadskippen. Mar it lei sa lekker op ’e sachte tekken en it boek wie te spannend, se koe net ophâlde mei lêzen. Se siet midden yn in romantyske sêne mei Elske en Ronny. Hy stie in dei foar de merke nei tweintich jier wer foar har. ‘Ik bin werom foar dy, Els,’ sei er en doe barste it Fryske rokje yn gûlen út.

krystferhaal 5

Oeral om har hinne wie romantyk, útsein by har en it seach dernei út dat se de krystdagen wer allinnich trochbringe moast mei dy kloateferskes op ‘e radio en dy saaie films op ‘e tillevyzje! Se hie al hielendal gjin nocht om nei famylje te gean, wat in geseur soe se dan wer oanhearre moatte. Har hûntsje besocht har te treasten, mar it joech neat.

krystferhaal 1

Se hie sa’n begrutsjen mei harsels en no moast se ek noch allinnich nei de winkel om boadskippen. Oeral dêr’t se dizze wike kaam, wiene steltsjes en lokkige minsken dy’t tegearre de krystynkeapen diene. Mar as se nei de winkel woe dan moast se opsjitte. It hûnefoer wie op en fierder hie se ek hast neat mear yn ‘e hûs.
Se klapte it boek ticht en droege de triennen. Der wie net ien om har in skop ûnder de kont te jaan, dat moast se sels wer dwaan en lokkich rêde se dat altyd wer op. Oars hie se grif ek sa’n kluzener wurden. Se kaam oerein en klaaide har waarm oan. It wie in echte winter mei snie en iis, al sa’n rottiid. Se makke gau in boadskippelistke en mei twa tassen rûn se nei bûten ta. It felle ljocht dat wjerkeatste op ‘e snie die har sear oan ’e eagen en dat wie in moaie reden om in grutte sinnebril op te setten dêr’t se har drôvige eagen achter ferstopje koe.

By it parkearplak fan ‘e supermerk stie in file en se baalde as in stekker dat se fannemoarn betiid net gien wie. Dat hie se wol oan tiid hân, mar se hie de hiele dei thús omdangele. Doe’t se nei in heal oere einlings in plakje fûn hie foar de auto, begûn de illinde fuortendaliks want doe’t se útstapte, glied se út en fûl se op har kont. Immen gniisde lûd en sjegrinich kaam se oerein. Mei lytste stapkes rûn se nei de winkel en se wreau har oer de kont. Neist de yngong siet sa’n bûtenlânske akkordeonist op in krukje en neist him stie in reiden kuorke dêr’t aardich wat jild yn lei. Sels in briefke fan tsien euro! No siet hjir meastal wol sa’n muzikant, mar dat wie in âldere man en dy koe net spylje. Dizze jonge spile mar raak, miskien wie dit syn soan? Hy spile fleurich fierder en lake.
‘Boem,’ sei er en hy makke in nuver lûd mei de akkordeon. Dat skeat har yn it ferkearde kielgat en se rûn nei him ta.
‘Sitsto my hjir no út te gnizen? Moatst dy deaskamje! Hjir de hiele dei wat op dyn luie reet ryk sitte
te wurden en ik mar hurd wurkje! Tink mar net dat ik ek mar ien sint yn dat kuorke goai!’
Mei de wiisfinger omheech stie se foar him en hy gnyske mar wat. Hy spile fierder en knikte freonlik nei alle minsken dy’t lâns him rûnen en wie de rêst selve. In deftige menear mei in hoed op en in lange swarte jas goaide tweintich euro yn syn kuorke. ‘Dankoe wel,’ sei er. ‘Faaine dagen.’
‘Dankoe wel, faaine dagen!’ prate se him nei en se luts in nuver gesicht nei him. ‘Bist gewoan in luiwammes!’
‘Dankoewel mevrouw, faaine dagen. ’Hy knikte freonlik, lilk rûn se de supermerk yn.

Doe’t it Fryske rokje alle boadskippen helle hie en wer nei bûten rûn, wie de muzikant fuort. Hy soe de buit wol binnen ha. Foarsichtich rûn se fierder nei de auto, mar de kofferbak woe net iepen. Se flokte lûd en luts út alle macht, mar it slagge net. Op ‘e achterbank leine har krystballen, dêr koe se de swiere tassen ek net opsette. Se suchte yrritearre en joech in klap op ’e klep.
‘Kan ik oe hellepe?’
Se draaide har om en hy stie foar mei in big smile. Syn wite tosken skitteren yn ‘e sinne en hy wie eins bêst wol kreas. Dat wie har niis net opfâllen, mar doe hie er ek sa’n unnoazele mutse op. Hy seach har freegjend oan mei in pear grutte, donkerbrúne eagen en se wiisde nei de kofferbak.
‘Fêstferzen! Asto dy foar my iepenmeitsje kinst, dan bist fan herte wolkom ûnder myn krystbeam yn dyn bleate liif mei allinnich in Fryske boksershort oan en dan sil ik dy ris hearlik ferwenne… . Want úteinlik bist bêst wol in lekker ding.’
Se hie muoite om har gnizen yn te hâlden, se koe gewoan alles tsjin him sizze, hy fertsie har dochs net. Hy luts oan ‘e skouders en skodholle.
‘Ik niet weten wat u zegge.’
‘Dat is mar goed ek. Mar ik sei datst wol in lekker ding bist. En meitsje no dy klep mar iepen, dan kin ik nei hûs ta. Ik ha Flammen kocht en dan kin’k moai lêze mei dy kutkrystdagen.’ Se krige it boek en liet it oan him sjen. Hy beseach it oandachtich mar sei fierder neat. Hy makke de kofferbak foar har iepen en lake fatsoenlik.
‘Alstoeblief, mevrouw.’ En hy sette de boadskippen ek noch foar har yn ‘e auto.
‘Dat fyn’k no leaf! Ik hie ek net sa raar tsjin dy dwaan moatten. Ik biedt myn oprjochte ekskuus oan…mafkees.’ Se gong op ‘e teannen stean en soe him entûsjast in tút op it wang jaan, mar hy draaide syn holle om en doe joech se him in tút op ‘e mûle. Se skrokken beide, mar net ien die in stap tebek.
Hy naam har holle yn syn hannen, se die de eagen ticht. Hy koe hearlik tútsje en it iiskâlde gefoel dat se al wiken hie, raande einlings. Se hearde de maitydsfûgels al fluitsjen en seach harren hân yn hân yn it bosk fan Ypey rinnen. Se kriich him by it skouder beet om him tichter nei har ta te lûken, mar hy treau har tebek.
‘Ik naar huis gaan,’ sei er. ‘Dankoewel voor kus. Faaine dagen.’ Hy joech har in tútsje op ‘e hân en doe rûn er fuort.
‘No ja, sis! Aso!’ rôp se him nei. ‘Leare jimme gjin manieren by jimme thús?! Sokkebolje dan ek mar op!’
Hy draaide him noch ien kear om en weau freonlik nei har. Se stuts de middelfinger omheech en stapte sjegrinich yn ‘e auto.
Doe’t se wer thús wie, brocht se de boadskippen yn ‘e hûs en joech se har hûntsje in lekkere bonke. De hiele rit nei hûs hie se oan it foarfal op it parkearplak tocht. It wie de lekkerste tút dy’t se yn skoften hân hie. Miskien ek mar better dat er fuort gong, wat soe se ek mei sa’n bûtenlanner moatte. Se hie in hekel oan reizgjen en hy wenne grif fier fuort. Fluitsjend rûme se de boadskippen op en smaarde se in stikje bôle mei hagelslach. Se hie de hiele dei noch neat hân en hearlike farske bôle kocht. Doe’t se klear wie en it pantsje op it oanrjocht sette, kloppe de buorfrou op it rút.
‘Komst ek efkes bûten? Ik ha koek en sopie en de bern hâlde in snieballegefjocht!’
‘Leuk! Ik kom deroan! Efkes de snielearzen krije!’
Bûten krige se fuortendaliks in sniebal yn ‘e nekke mar ynstee fan dat se lilk waard en opsprong fan ‘e kjeld, kriich se nocht om mei te dwaan en immen ris goed yn te sjipjen.

krystferhaal 3

De bern wiene sa fleurich en fol enerzjy. Se draafde achter harren oan en se spatten alle kanten út. Doe begûn har buorjonkje ynienen hiel lûd te gnizen. Hy wiisde en sei dat er immen achter har stie.
‘Dêr traapje ik dus moai net yn, hin!’ Se stie mei in sniebal yn ‘e hân, klear om te goaien doe’t der in bats kâlde snie by har it himd yn rûgele. Se raasde it út en sprong wol in meter de loft yn. De bern leine dûbel en lilk draaide se har om.
‘Sorry mevrouw, was niet main bedoeling.’ Mar se waard noch in kear troch him ynsjippe.
Doe’t se de snie fan har ôfskodde hie, koe se har eagen net leaue. De muzikant stie foar har yn syn trainingbroek mei in Fryske boksershort derboppe út en in bleat liif.
‘Fergemie noch oan ta! Bist my achternei riden?’ Se snapte der neat fan, hoe koe er hjir oars samar foar har stean?
‘Ja’, sei er. ‘Ik bin dy achternei riden en tafallich hie ’k in Fryske bokser oan, hjoed.’
Mei grutte eagen en de mûle iepen seach him fol ûnleauwen oan. Hy praatte Frysk… mar dan…
‘Do hast alles ferstien, hin? Wat in rotstreek! Wêrom hâldsto de minsken sa foar de gek!’ Se sloech op syn bleate boarst mei de fûsten.
‘Ik doarde noait foar publyk te spyljen en doe sei myn muzyklearaar dat it miskien in goed idee wie om in kear as in oar te spyljen, fandêr. It hat goed holpen, ik ha in soad wille hân, minskekennis derby krigen en ik bin oer de drompel hinne. En omdat ik wit dat it net sa heart, bring ik al it jild dat ik krigen ha nei in goed doel. En omdat ik ek allinnich wêze soe mei de krystdagen, ha’k beslúten dyn oanbod oan te nimmen.’
‘Myn oanbod?’ frege se ferheard.
‘Ja, healneaken ûnder de krystbeam. As bist dat alwer ferjitten?’ Hy knypeage nei har.
‘Ik ha echt rare dingen sein…’ Se skamme ta de teannen út. ‘Dat hie net moatten.’
‘Nee, dat wie yndied net sa sosjaal! Dat ynsjipjen hast wol fertsjinne!’ Hy krige in sniebal fan ien fan ‘e bern tsjin ‘e búk en it griisde har oan dat er sa healneaken yn ‘e kjeld stie.

‘Bist net kâld?’ frege se.

krystferhaal 4

‘Net mear.` Hy lake undogens nei har.
De bern lutsen har mutse fan ‘e holle en goaiden him fuort. Se draafde der achter oan en kriich de mutse fan ‘e grûn… en in hân fol snie.
‘Hoe hjitsto eins?’ Se rûn wer nei him ta.
‘Lolke de Boer.’

krystferhaal 5

‘Lolke de Boer!’ Se moast sa laitsje en rûn nei him ta mei de hân fol snie. ‘No Lolke, dan wurdt it heech tiid dat wy yn ‘e kunde komme mei elkoar. En dan sil ik noch ris neitinke oer myn oanbod.

krystferhaal 6

Artikel Friesch Dagblad:
“Tinke, belje en dan dwaan”

(Troch Abe de Vries) Digitaal printsjen betsjut foar skriuwers folle mear frijheid. Ien fan de Fryske skriuwers dy’t hurd wurkje oan de eigen public relations is Hilda Talsma út Warten…Klik dizze link oan om it artikel te lêzen.

(Troch Abe de Vries) Digitaal printsjen betsjut foar skriuwers folle mear frijheid. Ien fan de Fryske skriuwers dy’t hurd wurkje oan de eigen public relations is Hilda Talsma út Warten…Klik dizze link oan om it artikel te lêzen.

Artikel Leeuwarder Courant: “Gewoan in moai ferhaal”

(Troch Sietse de Vries) Ferwiten oer soapeftich of te min djipgong lûkt se har neat fan oan. Der binne neffens Hilda Talsma genôch minsken dy’t boeken lêze wolle dêr’t in soad yn bart.  “Ik krij faak te hearren dat Fryske boeken saai binne.’’ Klik dizze link oan om it artikel te lêzen.

(Troch Sietse de Vries) Ferwiten oer soapeftich of te min djipgong lûkt se har neat fan oan. Der binne neffens Hilda Talsma genôch minsken dy’t boeken lêze wolle dêr’t in soad yn bart.  “Ik krij faak te hearren dat Fryske boeken saai binne.’’ Klik dizze link oan om it artikel te lêzen.

Flammen

Elske is drok dwaande mei de tariedings foar har houlik. Betty sil dêr in grutte rol yn spylje en dêr spuit har famylje raar guod fan, sjoen Betty har reputaasje yn it doarp. Mar Betty hat in protte talinten en krijt dêrtroch suver mear oansjen. Wisberet om Elske net teloar te stellen, seit se ta dat se har gedrage sil, mar se komt foar grutte útdagings te stean. Elske, ek net altyd like handich yn it oersjen fan har eigen spontane aksjes, hat der noed oer oft it allegear wol goed komt, mar it wurdt in ûnferjitlike dei. Yn mear as ien opsicht.

‘Krektlyk as it earste boek, hie ik ek dit …yn in sucht út. As Hilda op ‘e tekst is, dan fljochst yn it ferhaal mei. Gjin drege wurden, gjin ûnbegripelike lange sinnen, gjin mislearre pogingen om ‘literêr’ te wêzen. Nee, opnij in hearlik fuorthappend boek. It ferfolch op de Twadde Hûd, wêryn ‘t wy al yn ‘e kunde kamen mei Elske, Sjoerd, Lys, Peter en Ronny en noch in hanfol oare ynwenners fan it doarp Frisum. Allegearre doarpsfiguren, sa as wy se yn ús eigen doarpen ek mei de noas wol oanwize kinne. Pyt Prúkje, Betty Blubber, Durkje, om der mar in pear te neamen. Yn Flammen leare wy dizze minsken in stik better kennen. En dêr leit ek drekst al de grutte feroaring: wie it earste boek yn sekere sin noch wat flak, as it om de persoanaazjes giet, en wie it benammen inte op in hiele trits spannende saken dy ‘t elkoar yn rap tempo opfolgen, yn it twadde diel is der romte makke om de karakters út te djipjen. En foar wa’t no benaud is dat soks de snelheid fan it boek oantaast: nee. Dat is it knappe fan Flammen: der bart op syn minst like folle as yn De Twadde Hûd, mar wy begripe ek wêrom ‘t de minsken dogge, sa as se dogge. Prachtich. Fansels, as je kritysk binne: der bart mei in hiel pear persoanen mear yn in jier, as normaal yn in hiele doarpsmienskip yn in hiele generaasje. Mar wês no earlik: soene jo it boek noch leuk fine as der noch wit-ik-hoefolle oare persoanaazjes yn opfierd waarden en it boek 500 siden tsjûker wie, om genôch tiid tusken de ferskate barrens te kreëaren? Nee, fansels net. Dan wie it gewoan in saai boek. No is it pyklit om ferhipte fleurich fan te wurden. Is der dan ek noch wat mis? Ja. Diel trije is der noch net. Dat is der mis.’ Martsje de Jong

Mear lêze..

Elske is drok dwaande mei de tariedings foar har houlik. Betty sil dêr in grutte rol yn spylje en dêr spuit har famylje raar guod fan, sjoen Betty har reputaasje yn it doarp. Mar Betty hat in protte talinten en krijt dêrtroch suver mear oansjen. Wisberet om Elske net teloar te stellen, seit se ta dat se har gedrage sil, mar se komt foar grutte útdagings te stean. Elske, ek net altyd like handich yn it oersjen fan har eigen spontane aksjes, hat der noed oer oft it allegear wol goed komt, mar it wurdt in ûnferjitlike dei. Yn mear as ien opsicht.

‘Krektlyk as it earste boek, hie ik ek dit …yn in sucht út. As Hilda op ‘e tekst is, dan fljochst yn it ferhaal mei. Gjin drege wurden, gjin ûnbegripelike lange sinnen, gjin mislearre pogingen om ‘literêr’ te wêzen. Nee, opnij in hearlik fuorthappend boek. It ferfolch op de Twadde Hûd, wêryn ‘t wy al yn ‘e kunde kamen mei Elske, Sjoerd, Lys, Peter en Ronny en noch in hanfol oare ynwenners fan it doarp Frisum. Allegearre doarpsfiguren, sa as wy se yn ús eigen doarpen ek mei de noas wol oanwize kinne. Pyt Prúkje, Betty Blubber, Durkje, om der mar in pear te neamen. Yn Flammen leare wy dizze minsken in stik better kennen. En dêr leit ek drekst al de grutte feroaring: wie it earste boek yn sekere sin noch wat flak, as it om de persoanaazjes giet, en wie it benammen inte op in hiele trits spannende saken dy ‘t elkoar yn rap tempo opfolgen, yn it twadde diel is der romte makke om de karakters út te djipjen. En foar wa’t no benaud is dat soks de snelheid fan it boek oantaast: nee. Dat is it knappe fan Flammen: der bart op syn minst like folle as yn De Twadde Hûd, mar wy begripe ek wêrom ‘t de minsken dogge, sa as se dogge. Prachtich. Fansels, as je kritysk binne: der bart mei in hiel pear persoanen mear yn in jier, as normaal yn in hiele doarpsmienskip yn in hiele generaasje. Mar wês no earlik: soene jo it boek noch leuk fine as der noch wit-ik-hoefolle oare persoanaazjes yn opfierd waarden en it boek 500 siden tsjûker wie, om genôch tiid tusken de ferskate barrens te kreëaren? Nee, fansels net. Dan wie it gewoan in saai boek. No is it pyklit om ferhipte fleurich fan te wurden. Is der dan ek noch wat mis? Ja. Diel trije is der noch net. Dat is der mis.’ Martsje de Jong

Meer lezen..

1 19 20 21 22  nei boppe ta